Υπάρχει σαφής ευθύνη από την αβουλία της σημερινής κυβέρνησης

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ κ. ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΩΝ ΦΟΡΕΩΝ
Αγαπητοί φίλοι,
Πριν απ’ όλα να σας ζητήσω συγγνώμη γιατί δεν μπορώ να είμαι μαζί σας περισσότερο, αφού ορίστηκε στο μεταξύ, για σήμερα το μεσημέρι, έκτακτη Συνάντηση των Πολιτικών Αρχηγών, για τα θέματα της Διαφάνειας και της Διαφθοράς, υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Να σας πω, όμως, ότι άκουσα τις απόψεις σας, κατέγραψα τις προτάσεις σας και συμμερίζομαι την αγωνία σας.
Υπάρχει σαφής ευθύνη από την αβουλία της σημερινής κυβέρνησης που ούτε σχέδιο διεξόδου δείχνει να διαθέτει, ούτε καν ετοιμότητα να κυβερνήσει, αφού ακόμα μένουν σε εκκρεμότητα διορισμοί Γενικών Γραμματέων και αρμοδιότητες Υφυπουργών. Δύο μήνες και πλέον μετά την ανάληψη διακυβέρνησης της χώρας!
Αυτήν ακριβώς τη διάχυτη, πλέον, αίσθηση αβεβαιότητας καθρεφτίζουν και οι διεθνείς αγορές, τόσο με τις υποβαθμίσεις του Ελληνικού χρέους από τους Οίκους αξιολόγησης, όσο κι από τις κερδοσκοπικές πιέσεις που ασκούνται.
Η αναβλητικότητα της κυβέρνησης τιμωρείται πλέον. Και τιμωρείται σκληρά από τις αγορές.
Αρκεί να θυμόμαστε ότι κάθε φορά που ανεβαίνει το λεγόμενο spread - δηλαδή το «διαφορικό επιτόκιο» του ελληνικού χρέους - κατά 100 μονάδες βάσης, δηλαδή κατά 1%, αν παραμείνει στα επίπεδα αυτά αυξάνεται το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους για την επόμενη χρονιά κατά 550 εκατομμύρια ευρώ περίπου.
Για την ώρα θέλω μόνο να σας επισημάνω τα «τρία άλφα» της στρατηγικής μας για το διέξοδο από την κρίση: Απασχόληση, Ανταγωνιστικότητα, Ανάπτυξη!
-- Να μη γελιόμαστε με αύξηση της ανεργίας, δεν πρόκειται να βγούμε από την κρίση. Θα χειροτερέψουν τα ελλείμματα, δεν θα συρρικνωθούν. Χρειαζόμαστε, αντίθετα, αύξηση της απασχόλησης και μάλιστα με δημιουργία μακροπρόθεσμων και διατηρήσιμων θέσεων εργασίας.
-- Δεύτερον, Ανταγωνιστικότητα: Χωρίς βελτίωσή της - κι εδώ το κράτος παίζει σημαντικό ρόλο - δεν πρόκειται να ξεπεράσουμε την κρίση. Δεν πρόκειται καν να βγούμε από την κρίση. Και λέω ότι το κράτος παίζει σπουδαίο ρόλο, διότι το κράτος επιβαρύνει το «εξωγενές κόστος» των επιχειρήσεων. Κι αν θέλει να διαφυλάξει θέσεις εργασίας και να αποτρέψει μαζικά «λουκέτα» επιχειρήσεων, πρέπει να μειώσει τις φορολογικές και άλλες επιβαρύνσεις τους. Να τους δώσει την ευκαιρία να αντέξουν την κρίση και να βγουν με αναπτυξιακά άλματα μετά την κρίση. Αναφέρθηκα σχετικά με το ζήτημα αυτό σε πρόσφατη ομιλία μου στο Ελληνοαμερικανικό Επιμελητήριο.
-- Και τρίτον, Ανάπτυξη και διάχυση των ευκαιριών που προκύπτουν από την ανάπτυξη. Που σημαίνει, εξάλειψη των στρεβλώσεων παντού. Διότι δεν πρόκειται να εξαλείψουμε το γιγαντιαίο χρέος από τη μία μέρα στην άλλη. Αλλά με την ανάπτυξη μπορούμε να δημιουργήσουμε υγιείς πόρους για την εξυπηρέτησή του άμεσα, για την εξισορρόπηση των ελλειμμάτων βραχυπρόθεσμα, για το μηδενισμό των ελλειμμάτων μεσοπρόθεσμα. Αυτό δεν είναι ευχές, όπως ίσως σκεφθούν κάποιοι.
Είναι στρατηγική διεξόδου που δοκιμάστηκε σε πολλές περιπτώσεις και πέτυχε. Δεν βγήκαν οι οικονομίες από την κρίση με ασφυξία και φόρο-επιδρομές, αλλά πρωτίστως με Ανάπτυξη.
Πιο συγκεκριμένα, θα ήθελα να επισημάνω ότι υπάρχουν τρία πεδία που πρέπει να διερευνήσουμε για άμεσα μέτρα. Γιατί δεν μπορείς να λες μόνο τι δεν πρέπει να γίνει, χωρίς να υπονοείς τι πρέπει να γίνει.
Το ένα είναι ο τομέας των μη φορολογικών δημοσίων εσόδων…
Το άλλο είναι η δραστική περικοπή δαπανών από το μη μισθολογικό κόστος του δημοσίου τομέα.
Και το τρίτο είναι η έμφαση στη διεύρυνση της φορολογικής βάσης. Που μόνο το ένα σκέλος της είναι ο περιορισμός της φοροδιαφυγής…
Εν πάση περιπτώσει, από τα «τρία άλφα» που ανέφερα - Απασχόληση, Ανταγωνιστικότητα, Ανάπτυξη - από εσάς, κάθε διαφορετική κοινωνική ομάδα απ’ αυτές που εκπροσωπείται, δίνει έμφαση σε διαφορετικό.
Αλλά εμείς, ως Νέα Δημοκρατία, οφείλουμε να προωθήσουμε και τα τρία με τρόπο συμπληρωματικό.
Έτσι μόνο θα μπορέσουμε να περάσουμε από διαφορετικά κοινωνικά αιτήματα σε ενιαία, ρεαλιστική και συνολική στρατηγική.
Γιατί ο κοινωνικός φιλελευθερισμός συνδυάζει την ανταγωνιστικότητα των αγορών με τη διάχυση των ευκαιριών και την ευημερία ολόκληρης της κοινωνίας. Που είναι κυρίως ευημερία συμμετοχής σε παραγόμενο πλούτο κι όχι αναδιανομή δανεικών σε βάρος των μελλοντικών γενεών.